ਰੀਤ ਲਾਲ ਜੋੜੇ ਚ ਸਜੀ ਹੋਈ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਬੈਠੀ ਜੋਤ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੱਜ ਉਸਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਨਹਿਰਾ ਪਲ ਸੀ। ਉਹ ਪਲ ਉਹ ਘੜੀ ਜਿਸਦੀ ਉਡੀਕ ਹਰ ਕੁੜੀ ਜਵਾਨੀ ਦੀਆਂ ਫੁੱਟਦੀਆਂ ਕਰੂੰਬਲਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਉਡੀਕਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਰਾਤਾਂ ਆਪਣੇ ਜਿਸਮ ਦੇ ਕੋਮਲ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਮਸਲ ਮਸਲ ਕੇ ਛਾਂਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਸ ਪਲ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਅੱਜ ਉਹੀ ਉਸਦੀ ਸੁਹਾਗਰਾਤ ਨੂੰ ਮਾਨਣ ਲਈ ਪਲੰਘ ਤੇ ਬੈਠੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਉਡੀਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਹੀ ਬੇਚੈਨੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਧੜਕਣ ਐਨੀ ਕੁ ਤੇਜ ਸੀ ਕਿ ਲਗਦਾ ਸੀ ਹੁਣੀ ਦਿਲ ਨਿੱਕਲਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਏਗਾ।